Stephanie Verbeken

Ik haat het. Ik haat het ZO hard.

De stress die ik voel voor een mondeling examen. En die stress heb ik vandaag weer. Net dezelfde stress. Machteloosheid ook. “Ik kan er tóch niks meer aan doen.” Alleen maar wachten. Wachten.

Ik voel het in mijn buik. Mijn gezicht staat op onweer.

De euforie van na de examens heeft de voorbije dagen progressief plaats gemaakt voor angst.

Vanavond weet ik het. Vanavond weet ik hoe groot de stap is. De stap dichter bij mijn diploma. Of net hoe klein. ‘t Wordt weer nipt. Zoals alle voorgaande jaren, trouwens. Op de hogeschool had ik meestal wat reserve en toen was het positieve stress. Dat was eerder nieuwsgierigheid: “heb ik dit jaar misschien dat graadje dat ik stiekem ergens binnenin toch wel ambieer?”.

Maar aan de unief is het anders. Nu heb ik géén reserves. Integendeel. Ik heb altijd alle toegestane buispunten nodig gehad om te slagen. Nu is het écht stress. Angst: “heb ik dit jaar misschien wéér geen vakantie? Of toch wel?”. Alle worse- en worst-case-scenario’s spoken door mijn hoofd.

Vanavond weet ik het.

Pfff. Vanavond pas. Hoe lang kan een dag duren?

De uren gaan zooooo traaaaag vooooooruuuuuiiiiiit.

Ik haat het. Ik haat het ZO hard.

Bah.