Elise (1)

Vorige zondag, net na de paardenprocessie, ben ik bij kennissen van mij een fotoshoot gaan doen met hun 6-weken-oude baby. Ze wilden graag bedankkaartjes en uitnodigingen voor het doopsel enzo maken.

Impulsief als ik ben, heb ik meteen volmondig “JA, grààg” geantwoord maar ik had er nog niet bij stilgestaan dat dat echt een job apart is en dat het dus niet evident zou worden om een mooi beeld te schieten. Gelukkig heeft de mama in kwestie mij goed geassisteerd. Ze had goeie ideeën en een duidelijke plan van wat ze wilde, was mijn indruk, en dat maakte het wel prettig samenwerken.

Het was de àllereerste keer dat ik zo een “geposeerde” shoot deed op locatie en dat het meteen met een baby was, maakte het hyperspannend. Ik was al redelijk moe van de paardenprocessie, en ook dat hielp niet echt… Ik vond het echter geweldig om te doen maar ik was wel heel onwennig in het begin. Ik ben nl. redelijk verlegen in zulke situaties (ik weet zéker dat een aantal mensen die mij in de o.a. pedagogen- en balanskescontext kennen, mij niet gaan geloven, maar ’t is échtig en téchtig zo! 🙂 ).

Er komt een Elise-reeksje aan van een beeld of 5, 6 denk ik. Feedback is méér dan welkom. Mensen die hier (veel) ervaring mee hebben en die me tips kunnen geven om o.a. wat minder nerveus of onzeker te zijn, mogen al de ervaringen met mij delen! 😀 Alvast bedankt!

090419

Advertenties

8 thoughts on “Elise (1)

  1. Leuke beginner hoor. Heel goed gedaan. ik kijk al uit naar de rest van de reeks.
    Ps.: ik las dat je denkt aan radiotriggers. Ik heb de skyports (Elichrom) en ben er supercontent van. Geen enkele misfire, ook niet buiten op een redelijke afstand van de flits.

  2. Heel mooi Stephanie! De compositie is knap (goed idee van die spiegel), de kleuren zitten goed en de “catchlights” in de oogjes zitten ook snor.

    Zoals je misschien wel weet maak ik vooral portretfoto’s van kinderen en baby’s.
    Voor baby’s ben ik eigenlijk het minste zenuwachtig: ze kunnen / moeten nog niet poseren en staan als gevolg nooit onnatuurlijk op de foto. De verwachtingen van de ouders zijn ook helemaal anders bij een fotoreportage van een baby in vergelijking met bv. een reportage voor een plechtige communie. Ze weten dat baby’s niet makkelijk te fotograferen zijn. Ook dat is in zekere zin geruststellend. Ik heb al eens een reportage gedaan waarbij de baby 3/4 van de tijd ontroostbaar aan het wenen was. Ik heb die foto’s ook gebruikt in het fotoboekje en de ouders vonden die ook mooi. Als je daarentegen foto’s moet nemen van een volwassenen en vanuit een fotografisch standpunt is alles in orde maar de persoon in kwestie staat er sullig op dan nemen ze je dat soms kwalijk.

    Hopelijk heb je hier wat aan om voortaan minder nerveus te zij.

  3. Best wel goed hoor. Zet eens om in Sepia, dat zou volgens mij ook mooi kunnen zijn. Ik zou hem bovenaan iets meer afsnijden, want ik denk dat je nu nog een stukje broek van jou ziet?
    En vooral veel proberen, dan word je er iets rustiger en zelfzekerder in ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s